Lekker bezig!

Het is weer even stil geweest, maar ook nu leef ik nog steeds 🙂 Afgelopen maanden ben ik wel heel druk geweest met hardlopen! Tegenwoordig loop ik soms 3, maar vaak 4 keer per week. Sinds november ben ik namelijk lid van atletiekvereniging AV Daventria 1906 en daar train ik 2 keer per week (doordeweeks). Over het algemeen bestaat deze training op de ene dag uit een sprinttraining en de andere dag uit krachtoefeningen, hoewel dit tegenwoordig ook vaak een sprinttraining is. Vaak loop ik in het weekend dan nog 2 keer om ook de langere afstanden te trainen (want 5 km is op de baan al héél veel!). Het bevalt me erg goed op de baan, want je volgt een schema, je krijgt tips over hoe je goed moet lopen, het is afwisselend en oh ja, je hebt een stok achter de deur! Al met al dus een groot succes.

Inmiddels is het alweer ruim 3 weken geleden dat ik m’n halve marathon op het programma had staan. Tijdens m’n training heb ik twee keer de 21,1 km gelopen. Dat ging qua afstand prima, maar de tijd was erg jammer: 2 uur en 2 minuten en daarna 2 uur en 4 minuten, terwijl ik hem onder de 2 uur wil lopen! Hoewel je bij een evenement meestal sneller loopt, was dat bij m’n halve marathon vorig jaar niet het geval, dus ik wist nog niet of het ging lukken. Maar dankzij de uitgebreide training, stond ik wel topfit aan de start. Daar kon het niet aan liggen!

Tijdens het evenement, de Stevensloop in Nijmegen op 19 maart, was het héél winderig, windkracht 4-5. Maar het parcours was gelukkig dusdanig dat de eerste 12 km prima zouden gaan, op de terugweg zou ik meer last van de wind hebben. Mijn streven was dan ook om zo lang mogelijk lekker snel te lopen. En dat ging goed! Het is niet zo’n druk evenement, dus ik kon lekker doorlopen. Kilometers lang hoorde ik dat ik gemiddeld 11 km/h liep, terwijl ik gemiddeld 10,56 km/h moest lopen. Dit tempo heb ik maar liefst 15 km volgehouden! Daarna volgden 2 zwaardere kilometers (de man met de hamer kwam langzaam), maar door bebouwing had ik in ieder geval even geen last van de wind. De 1,5 km daarna, van 17 tot 18,5 km, waren echter loodzwaar! Dijk op, wind vol tegen en natuurlijk ben je redelijk vermoeid tegen die tijd. Maar, ik bleef optimistisch, omdat ik zo lang zo hard had gelopen. En hoewel ook de laatste 2 kilometers best zwaar waren (nog lekker wat hoogtemeters), kwam ik na 1 uur, 57 minuten en 45 secondes de finish over! Ik was héél blij! En héél moe!!

Nu moet ik een nieuw doel verzinnen… Ga ik het verder uitbouwen tot de hele marathon? Of ga ik m’n tijd op de kortere afstanden verbeteren? Ik ben nu wel dusdanig lekker bezig, dat uitbouwen naar de hele marathon geen gek idee is. Maar welke marathon wil ik dan gaan lopen?! En een trainer op de baan zei dat als ik sneller leer lopen, de marathon ook weer (aanzienlijk) minder lang duurt. Lastig, lastig… Ik denk er nog even over na, terwijl ik rustig door ga met lekker trainen!

Advertenties

Lopen in de winter; het leek in de zomer nog zo leuk…

Het is even stil geweest, maar ik ben er nog! Het was een beetje druk in mijn hoofd en daardoor had ik geen zin om aan de “verplichting” van het schrijven van een blog te voldoen. Inmiddels is het thuis en op het werk weer minder chaotisch en heb ik weer zin om dingen te ondernemen. De afgelopen maanden ben ik nog wel enigszins actief geweest en is er dus nog wel een en ander gebeurd in mijn hardloopwereld, maar daarover later meer!

Afgelopen september riep ik nog in een blog dat ik enorm veel zin had in de winter, want dan is het veel makkelijker om regelmatig te lopen. Het is nooit meer te warm, een beetje regen is oké en tegen kou kan je je kleden. Al die punten zijn ook zeker allemaal waar en ik vind het ook echt heerlijk om op een prachtige winterse dag te gaan lopen. Maar de twijfels óf ik kan lopen die eraan voorafgaan, die zijn wel vervelend!

In de afgelopen weken is het regelmatig gaan vriezen en heeft het ook een aantal keer (een beetje) gesneeuwd. En dat zijn de enige dingen die mij er écht van weerhouden om niet te gaan lopen. Zo zette ik op oudjaarsdag mijn wekker om 8 uur (heel vroeg voor in het weekend :-)), kleedde ik me aan, at een boterham met kipfilet en een banaan (iets waar ik gelukkig wel meteen op kan lopen), even naar het toilet, schoenen aan en gaan met die banaan. Ik zette één stap buiten ons erf, en FLATS, daar lag ik. Het was spekglad! Iets waar ik totáál geen rekening mee had gehouden. Chagrijnig dat ik dan ook was, ik wou lopen! En ik had niet de hele dag, want we zouden oud&nieuw bij mijn schoonouders vieren en moesten daarvoor nog 2 uur reizen. Omdat m’n vriend wel doorhad dat ik enorm baalde, zei hij dat ik het gewoon later weer moest proberen en dat we dan maar wat later naar zijn ouders zouden gaan. Iets waar ik heel blij mee was, want toen ik eenmaal rond 12 uur ’s middags weer naar buiten ging, was het gelukkig niet meer glad en heb ik een fijne 8 km gelopen.

En zo kijk ik de afgelopen weken regelmatig naar de weersverwachtingen, in de hoop dat het in het weekend niet sneeuwt en de temperatuur overdag wel boven het vriespunt uitkomt. Hoewel het later op de dag meestal niet meer glad is, vind ik het toch wel zonde van m’n dag als ik pas in de middag ga lopen. Ik leef er altijd een beetje naartoe en heb weinig rust als ik nog moet lopen. Maar desondanks doe ik mijn best en hoop ik over 9 weken weer een halve marathon te kunnen lopen! Maar of ik mijn streeftijd van 1:59:59 ga halen, dat moet ik nog maar even bezien… Maar ik heb iemand overgehaald om ook mee te doen, dus nu heb ik iemand die in hetzelfde schuitje zit en waarmee ik verhalen kan uitwisselen 🙂

Hoge Veluwe loop: in the flow!

Afgelopen zondag, 9 oktober, was het eigenlijk tijd voor m’n halve marathon. Zoals ik al uitgebreid had verteld in m’n vorige blog heb ik de inschrijving in de week van te voren omgezet naar 10 km. Wat was ik daar blij mee!

De run begon om 12:40 uur. De mensen die met de auto kwamen werden “gewaarschuwd” dat ze rekening moesten houden met 2 km lopen tot de ingang. Ik dacht keurig op tijd te zijn toen ik de auto om 11:50 uur op het terrein van Defensie (“SCHIETTERREIN, LEVENSGEVAARLIJK”) parkeerde. Na een kwartiertje lopen was ik bij de ingang. Eerst nog m’n startnummer ophalen, want die werden helaas niet naar je opgestuurd. Terwijl ik in de rij stond, ontdekte ik dat ik niet meer op de meest recente lijst stond. Shit, dat komt vast omdat ik m’n inschrijving heb aangepast. En ja, toen de jongen 5 minuten later mijn nummer op zocht, zat ie er inderdaad niet tussen. Op naar de volgende rij. Op de een of andere manier had de beste man achter deze tafel niet door dat ik hem nodig had, waardoor twee wat assertievere mensen eerst aan de beurt waren. Zij werden doorverwezen naar een andere rij. Ik hoopte heel erg dat ik niet in nóg een rij moest staan, want het was inmiddels zo rond 12:15 uur. Gelukkig kreeg ik contact en had deze man mijn nieuwe envelop en kon ik naar het echte evenemententerrein. Weer zo’n 5 minuten lopen. Ik het hele terrein over, zie alleen nergens waar ik m’n tas achter kon laten (ik had vandaag geen toeschouwers bij me). Shit. Inmiddels was het alweer 12:25 uur, moest ik m’n warme kleding nog uittrekken, m’n startnummer aan m’n shirt spelden, m’n tag aan m’n schoen binden, m’n sportarmband en ding met waterflesjes omdoen én naar het toilet gaan. First things first, dus vest en lange broek uit en tag vastbinden. Op naar de kleedkamer, waar ik heel veel tassen zag staan, dus daar gauw m’n tas neergezet. Op naar de toiletten. Een enorme rij, zo rond 12:33 uur. Tja, ik zal toch moeten, dus maar in de rij gaan staan, misschien gaat het wel snel. In de rij besef ik dat ik m’n waterflesjes ben vergeten. Pfff. Inmiddels 12:38 uur en ik sta nog steeds veel te ver van die toiletten. Ik wil ook niet 5 minuten na het startschot nog eens aan komen kakken, ik hoef niet zo heeeel nodig (maar ga wel altijd minstens 2 keer van te voren?!) en hé, misschien loop ik er wel harder door. Dus ik ben maar in het startvak gaan staan. En zo rond 12:42 uur ga ik de streep over.

In tegenstelling tot bij de meeste runs begin ik vrijwel meteen met inhalen. De ervaring leert dat ik in het begin altijd veel te rustig doe en pas als iedereen wat verspreid is over het parcours, ik ga inhalen. Om vervolgens een veel te traag begin te hebben gehad. Not today. Kilometer één 10,56 km/h, kilometer twee 11,06 km/h, wauw! Na 4 kilometer werd er water uitgedeeld. De reden dat ik altijd zelf water meeneem is dat het voor geen meter drinkt uit gewone bekertjes, terwijl je gewoon door probeert te lopen. Terwijl je met een bidon(netje) gewoon een klein slokje kunt nemen dat niet ook nog eens over je heen klotst. Maar goed, het was iets, dus ik was er wel blij mee. Vervolgens zat ik de hele run lekker in the flow. Ik rende een tijd lang vlak achter de haas van 1 uur aan, maar aangezien ik als één van de laatsten over de streep ben gegaan en ik gemiddeld toch wel rond de 10,5 km/h zat, had ik het idee dat die haas vrij snel ging. Gauw voorbij zodra het kan, want men gaat daar altijd heel irritant omheen lopen, geen aandacht voor de mensen die er wel voorbij willen. Heb niet heel veel genoten van de omgeving. Het was veelal “gewoon” bos en was meer bezig met het parcours (vrij recht toe recht aan, op een onverhard stuk van 0,5 km na) en de mensen om me heen. Had gelukkig geen last van een volle blaas én ook eigenlijk niet van m’n been (ik voelde hem soms heel licht, maar had er absoluut geen last van). Uiteindelijk ruim onder het uur gefinisht! Aan het einde van de avond zag ik dat mijn netto eindtijd 56:17 was, waar ik heel tevreden mee ben! Het is twee minuten langzamer dan m’n record, maar daar kwam ik vandaag niet voor. En in de drukke 2,5 week van te voren (waarin ik zo’n 70 km had gelopen), had ik niet één keer een run gehad zonder pauze. Zelfs tijdens de korte rondjes stopte ik (hoewel één keer voor een mooie foto). En ook dat had ik vandaag niet gedaan (doe ik nooit tijdens een run).

Een mooie dag gehad, zeer goed gelopen, lekker hardloopweer, een mooi evenement, én niet te druk! (Had maar 20.000 deelnemers minder dan de 4 mijl van Groningen op die dag, waar 23.000 mensen aan mee deden…)

En deze week ingeschreven voor de 10 km van de Hilversum City Run (vaste prik met m’n broer, in 2017 op 2 april) én voor de halve marathon van de Stevensloop in Nijmegen, op 19 maart. Ik zal de eerstvolgende vakantie maar ná 2 april inplannen 🙂

Een stapje terug…

Afgelopen maart liep ik mijn eerste halve marathon in Den Haag. In de drie maanden ervoor bouwde ik de 15 km die ik al kon lopen rustig op naar de 21,1 km die ik moest lopen. In januari en februari liep ik 100 km per maand, waarvan twee keer de halve marathon al getraind, de eerste keer in 01:59:00! Ik was euforisch. En topfit, dat was ik zeker. Hoewel 02:00:06 tijdens de run een beetje een zure tijd was, mocht ik absoluut niet klagen, want dat is best goed voor een eerste keer. Maar, wel een tijd om te verbeteren. Want 7 secondes minder, dat zou niet zo moeilijk moeten zijn. Dus schreef ik me meteen diezelfde week nog in voor de Hoge Veluwe Loop, een loop redelijk bij mij in de buurt en mooi een half jaar later, oftewel aankomende zondag. Dat kwam ook wel prima uit met de vakantie die we een week daarvoor hadden geboekt, aangezien we bijna 3 weken voor de run weer terugkwamen.

Tja, en toen kwam de zomer. Ik maakte op zich nog wel aardig wat kilometers, in juli en augustus ruim 60 km per maand (in mijn beleving waren het er veel minder), maar niet zoveel lange afstanden. Eén keer in de 14 km en één keer in de 17 km, en verder alleen maar kortere. En toen gingen we begin september twee weken op vakantie. We hebben wel veel gewandeld (wat was ik soms moe!), maar ook veel gegeten en aan het eind nog lekker wat geluierd. Heerlijk, maar bij thuiskomst móest ik nog even flink trainen, want ik had nog 2,5 week voor de halve marathon. En gelukkig had ik daar de tijd voor! Heb er twee keer m’n wekker voor gezet, maar het lukte me om twee weken lang elke om de dag te lopen. En kilometers te maken. Maar daar was ook alles mee gezegd. Ik bouwde echt wel rustig op: 7, 7, 11, 14, 17 km. Alleen lag de snelheid erg laag en nam ik ook veel pauzes. Op zich vond ik het prima, want je moet ook niet overdrijven. Maar bij die van 17 km maakte ik me ernstig zorgen. Het zou m’n laatste lange afstand worden, want dit was een kleine week voor de run. Maar, ik nam vier(!) pauzes van zo’n 5 minuten en had een gemiddelde snelheid van 10,05 km/h, dus maar krap aan boven de 10 km/h. Voor de vakantie liep ik toch wel zo’n 10,50 km/h (behalve tijdens de Royal Run dan), ik had m’n eerste halve met een snelheid van 10,54 km/h gelopen en daarna ook een aantal keer de 11 km/h aangetikt, zelfs bij 10 km. Maar ik dacht nog: dan doen we het maar langzaam, ik blijf hoe dan ook niet thuis op de bank hangen.

Tot nog eens twee dagen later. Ik stond weer vroeg op om te gaan lopen en zo liep ik op zaterdagmorgen om kwart over 8 m’n standaardrondje. Maar ik had meteen al last van een spier in m’n bovenbeen. Het voelde alsof ik waggelde, alsof m’n ene been korter was dan m’n andere. Vreemd. Even dacht ik: dit wordt vandaag niks. Maar toen dacht ik: misschien loop ik het wel los. Even doorbijten, dan gaat het wel weer. En dus ging ik door. Ik voelde m’n spier de hele tijd, maar het was niet heel hinderlijk. Ik liep 7,5 km met een snelheid van 10,26 km/h (met nog wel één pauze), gezien de twee weken ervoor best prima. Maar de spier bleef storend. Geen pijn, wel een zeurende aanwezigheid. Ook toen ik maandagavond weer ging lopen. Oké, nog steeds vervelend. Maar toen ik hem ook bij het traplopen begon te voelen, was ik er klaar mee. Ik pakte het reglement van de Hoge Veluwe Loop erbij, en ja hoor: je kan je inschrijving omzetten à €5,-. En dat heb ik geregeld. Ik ben nu ingeschreven voor de 10 km. Dat is voldoende uitdaging voor nu. En vandaag was ik erg blij met de keuze, ik voelde m’n spier zelfs tijdens het loopje in de pauze.

Dus, zondag ga ik lekker 10 km op de prachtige Hoge Veluwe lopen en daarna ga ik wat rustiger aan doen, want misschien is m’n spier gewoon overbelast van de vele kilometers die ik in twee weken heb gemaakt. En maar even op zoek gaan naar een nieuwe halve marathon, want bij gebrek aan belangstelling is er dit jaar hier in Deventer geen halve tijdens de IJsselloop. Balen!

De winter komt eraan, tijd om weer te gaan lopen!

Ik lees/hoor regelmatig dat als het mooi weer is, mensen weer naar buiten gaan om te sporten. De zomer is daar doorgaans het beste seizoen voor, wat ook altijd te merken is aan de drukte in de parken: wandelaars, fietsers, hardlopers… Wat hardlopen betreft vind ik de zomer echter niks aan. Ik hou van de zon en lekker buiten zijn, maar het is me al gauw te warm tijdens het lopen. Ik ben geen vroeg-in-de-ochtendloper, moet altijd gegeten (en gedronken) hebben en even wakker zijn, dus ik begin meestal op z’n vroegst pas om half 11, 11 uur (want ja, dat eten moet ook weer zakken). En op de echt warme dagen is het dan al snel te warm. ’s Avonds na het eten lopen doe ik ook niet vaak, omdat ik zeker 3 uur wil wachten na het eten en we niet altijd keurig om 6 uur al zitten te eten. Het voordeel van de winter vind ik altijd dat je je er tegen kunt kleden. En als je het dan nog te koud hebt, moet je maar harder lopen. Het aantal keer dat ik van ijzel of sneeuw last heb gehad tijdens mijn 3 hardloopwinters kan ik op één hand tellen. En regen is het slechtste excuus om niet te gaan lopen, het gebeurt in Nederland bijna nooit dat het de hele dag keihard regent en een beetje regen is vaak juist lekker. Ik heb dus stiekem wel een beetje zin in koudere dagen.

Het warme weer was overigens dit jaar niet m’n enige excuus dat ik in juli en met name augustus weinig kilometers heb gemaakt. Ik werk normaal 4 dagen per week op 2 verschillende plekken in het land, waarbij ik vrijwel altijd in m’n eigen bed slaap. Afgelopen augustus werkte ik 5 dagen per week, op 3 plekken en sliep ik ook nog eens in 2 tot 3 bedden per week. En als je vervolgens in september op vakantie gaat (maar eerst ook nog even je verjaardag moet vieren) en daarna ook nog aan een nieuwe baan begint, is de reis/werkdrukstress compleet. Is het dan ook nog eens te warm, ja, dan schiet het hardlopen er nogal bij in (heb het wel geprobeerd hoor, maar als je ook nog eens 4 uur per dag reist blijven er toch echt weinig hardloopmomenten over).

Daar komt nu gelukkig verandering in! Hoewel het nog steeds een graad of 20 is en de dagen korter worden (heb niet echt een geweldig donker-rondje), ga en moet ik het hardlopen nu weer oppakken. Over 13 dagen ga ik “even” mijn tweede halve marathon lopen. Ik had me een half jaar geleden direct na m’n eerste halve marathon ingeschreven omdat ik m’n tijd van 2 uur en 6 secondes met slechts 7 secondes naar beneden wil brengen. Deze tijd heb ik inmiddels al lang en breed losgelaten, want dat gaat me met de matige training, zeker ten opzichte van de geweldige training voor de vorige halve marathon, nooit lukken. Het gaat gewoon een mooi “rondje” over de hoge Veluwe worden 🙂

Vervolgens ga ik rond oud en nieuw weer lekker de 10 km lange Brink tot Brinkloop in Deventer lopen en in april de jaarlijkse Hilversum city run (ook 10 km). Het plan is om de week daarna de halve marathon tijdens de IJsselloop in Deventer te lopen en dan echt voor een goede tijd te gaan. Een slechte zomer in de benen, maar een goed voornemen voor het donkere en lekker koude winterseizoen!

Royal Run: altijd warm, druk en langzaam

Vandaag was het weer tijd voor de Royal Run: rennen bij paleis Soestdijk en door het bijbehorende bos. Een erg mooie en bijzondere locatie! Dit jaar was de derde keer dat deze run werd georganiseerd en ook de derde keer dat ik hier samen met mijn broer aan mee deed. De run bestaat uit maximaal drie keer een rondje van 3,5 km. De eerste keer kon je al lopende nog beslissen welke afstand je ging lopen, daarna moest je dat vooraf bepalen. Zoals voorafgaande jaren deden wij mee aan de 10,5 km, oftewel drie rondjes. Dit jaar was het rondje gespiegeld ten opzichte van de vorige keren. Iets wat wij autisten natuurlijk niet leuk vinden, zeggen we lachend. Maar stiekem vinden we het eigenlijk wel fijn. Het stuk over het bordes is namelijk het zwaarste omdat je daar nogal last hebt van de zon (als die er is natuurlijk), en dit jaar was dat aan het begin van elke ronde in plaats van aan het eind.

Ik had voor deze dag geen hoge verwachtingen. Vanwege het te warme weer en veel te drukke werkschema had ik de afgelopen weken een stuk minder vaak gelopen dan normaal. Ik wou wel, maar het was gewoonweg te warm of te druk (ja, echt waar!). Vervolgens was het vandaag natuurlijk ook weer warm, want dat is het blijkbaar elke jaar op de laatste zondag van augustus. Toch heb je stiekem altijd wel een streeftijd in je hoofd. Die van mij was eerst onder het uur, dus gemiddeld meer dan 10,5 km/h. Moet lukken toch, als ik een halve marathon ook met die snelheid heb afgelegd? Ik weet niet of het voor of tijdens de run was, maar dat had ik al gauw bijgesteld naar onder de 1 uur en 3 minuten, want dan had ik in ieder geval meer dan 10 km/h gelopen, iets wat me in 2016 tot nu toe altijd was gelukt.

Maar toen begon de run. Het begin ging wel erg rustig. Op zich wel fijn, maar 9,16 km/h tijdens de eerste km, das wel erg langzaam… Mijn broer vond het ook niks en ging wat mensen inhalen en ik ging achter hem aan, maar wat was dat lastig. Smalle paadjes die over de volle breedte werden benut door mensen die toch net iets (of heel veel) langzamer liepen dan ik zou willen. Ik wou op z’n minst bij m’n broer blijven, dus ik deed m’n best. Toen ik bij 2,5 km eindelijk weer naast hem kon lopen, was de drukte eindelijk voorbij. We hadden de langzaamsten ingehaald. Als ik nu terugkijk naar mijn snelheden per kilometer, zie ik dat ik daarna niet echt heel veel sneller ben gaan lopen. Gevoelsmatig ging het wel beter, maar het was wel zwaar met de warmte en de gemene heuveltjes hier en daar. Ook toen ik na een kilometer of 5 mijn broer achter me liet, ging ik nog niet echt heel veel sneller. Vlak voor het einde had ik nog de hoop dat ik het in ieder geval wél onder de 1 uur en 3 minuten ging halen. Even doorzetten, die laatste paar minuten… Runkeeper gaf 1 uur, 2 minuten en 57 seconden aan. Maar wel op een afstand van 10,3 km, want de finish was net een stukje voor de start… Ik vond het allemaal wel best, blij dat ik ondanks de hitte wel heb kunnen doorlopen.

Uiteindelijk bleek m’n eindtijd 1 uur, 3 minuten en 5 seconden te zijn. Dit is dus de derde keer dat ik net op een paar secondes na m’n doel niet heb gehaald… Tja. Gezien de verwachtingen vind ik het niet zo erg. Warm, druk en een matige voorbereiding. Het is zoals elk jaar de slechtste run van het jaar. Maar, wel weer 5 minuten sneller dan vorig jaar en 10 minuten sneller dan het jaar ervoor. Volgend jaar doe ik gewoon weer mee en dan haal ik die 3 minuten en 6 seconden eraf om onder het uur te komen. Moet goed te doen zijn, toch?! En zo hou ik in ieder geval een doel, zodat ik iets heb om naartoe te trainen 🙂

Welkom!

Hallo allemaal, welkom op mijn blog! Ik ben Marjoke, bijna 26 en in het dagelijks leven verkeerskundig adviseur. Naast werken, reizen, netflixen, eten en slapen loop ik heel graag hard! Ik ben in februari 2013 met conditie 0,0 begonnen en inmiddels heb ik al wat mooie mijlpalen gehaald: eerst de 5 km, toen de 10 km, vervolgens de 15 km (maar wel in Nijmegen!) en toen volgden nog “even” de halve marathon (in 2 uur en 6 secondes, baal baal…), de 10 km onder de 55 minuten en de 5 km in de 25 minuten. Genoeg gehaald dus al, maar er is nog veel meer mogelijk!

Omdat ik tijdens het lopen altijd al een verhaal bedenk wat ik na afloop op Runkeeper ga invoeren en deze verhalen soms wel érg uitgebreid worden (de eerste keer dat ik 21 km had gelopen paste het niet eens in het invoerscherm, zo euforisch was ik. Toen.) en ik toen ik jong was al erg graag schreef, maar dat al jaren niet echt meer heb gedaan, dacht ik: hé, waarom schrijf ik niet over het hardlopen?!

En ik weet het, ik ben er niet zo origineel mee, maar ik vind het leuk om te schrijven en om bijzondere loopjes op papier te zetten. En helaas, er komt maar weinig fotomateriaal bij, want tijdens het lopen kan ik niet even mijn sportarmband afdoen, m’n telefoon eruit halen (anders zit dat ding voor de lens), een foto maken én nog blijven lopen op hetzelfde moment. Want ik stop niet tot het einde. Of totdat ik moe ben.

Veel leesplezier!

Marjoke